نجات

تمام زهرهای وجودی دیگران، به من نفوذ کرده، جز کلام تلخ چیزی به خاطر نمی آورم، این دوروز غمگین تر از قبل بودم حتی، بارها شروع کردم از آنچه آزارم میدهد بنویسم، ولی شرم نگذاشت، شرم ابلهانه ی کلیشه ای تُهیِ قدیمی . احتمالا باید فاتحه ی این نوشتار جدید را بخوانم، به کلمات فارسی اَم چنگ بیندازم، نوشتاری دیگر درباره ی تُهی بودن شروع کنم، وقتی بالا نمی آورم غمگین ترم . آن طور که دلم میخواهد تنها نیستم، موبایلم نمیگذارد در تنهایی محض فرو بروم ، از جامعه ی بشری